Een glimlachje

Ik was vergeten hoe graag ik u zag.
Maar toen ik u gisteren weer tegenkwam, was het alsof er niks veranderd was.

Sindsdien loopt ge weer in mijn hoofd rond. Want de laatste weken was daar geen plaats voor, maar nu het studeren voorbij is, moogt gij er onbeperkt rondlopen.
Als gij in mijn buurt zijt, voel ik me alsof ik de hele wereld aankan.
De vakantie ziet er plots 1000x mooier uit en dat futloos gevoel van de laatste dagen verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Ik weet nu wanneer ik gelukkig ben:
als ik bij u ben…

Update

Normaal gesproken zou ik blij moeten zijn dat het vakantie is - eindelijk.
Spijtig genoeg heb ik sinds mijn laatste examen nog niet veel kunnen uitvoeren :-(

Dat laatste examen - 4 schriftelijke vragen, afgerond op 20 minuten, zéér gemakkelijk - werd afgesloten met een terrasje in gezelschap van een toffe bende agogiekers.
Nadien de trein op naar huis en toen was alles om zeep. De 6 weken durende uitputtingsslag was tot zijn einde gekomen en Linji merkte er ineens de gevolgen van: ze viel in slaap op de trein. Een overvolle trein dan nog, terwijl ze normaal nòòit kan slapen op een trein of bus.
Thuis aangekomen ging het niet veel beter, maar om het kort te houden: sinds donderdagavond ben ik aan de zetel gekluisterd.
Van alles dat ik wou doen voor Werchter, heb ik nog niets kunnen doen. Alles wordt uitgesteld, ik heb gewoon geen fut om iets te doen. En dat is niet bepaald plezant.
Maar we gaan daar iets aan doen! Morgen trek ik voor een dagje naar het strand van ‘De Ster’ in St.-Niklaas om terug energie op te doen en vanaf maandag pakken we alle to-do’s aan.
Want dat zijn er een hoop! Ik heb ondertussen te horen gekregen dat ik meekan naar Venezuela, maar moet eerst nog een manier zoeken om die hele trip én het onderzoek gefinancierd te krijgen. Iets wat ik graag geregeld zou hebben voor woensdag.
Daarna kan ik mij verheugen op Werchter en actief op zoek gaan naar een vakantielief :-)

Maar eerst: uitrusten, energie bij elkaar verzamelen en al die klusjes afronden. Misschien dat ik daarna dan ook weer zin heb om nog eens een fàtsoenlijke blogpost te schrijven.

De laatste loodjes

…wegen in dit geval niet genoeg.
Een beetje druk zou welkom zijn, een beetje leerstof misschien ook.

Ideaal weertje om buiten te zitten.
Excuseer: in de zon te zitten.

Of misschien ook niet…
*vervloekt zichzelf omdat ze geen zonnecrème heeft gebruikt*

Vieze vliegen

Foto’s van u en dat lief wegen nogal zwaar op mijn nuchtere maag.

Ik wéét het, dat zou niet mogen.
Maar ik ben tot de vaststelling gekomen dat het na mijn ontbijt al veeeel beter ging.

Die vreemde gedragingen van u en die stuiptrekkingen worden ondertussen een beetje afgezaagd.
Zoals een vlieg die aan een vliegenvanger hangt na 5 minuten ook niet meer zo interessant is als 5 minuten daarvoor.

Verloren moeite, steek uw tijd beter in dat gewéldig lief van u.