Linji’s Brainfarts

En toen waart gij daar, en ik was moe.
Maar mijn handen tintelden en mijn hart ging sneller bij elke aanraking.

En toen wist ik het: dat gij degene waart die ik zocht…

4 dagen had ge nodig.
2 om de macho uit te hangen, 2 om mij te laten zien dat er achter die grote mond een klein, eenzaam hartje zat.
En daarna nog eens 6 maanden.
6 maanden om mij te overtuigen, maar ik moet toegeven dat u dat al gelukt was na 3 maanden.

En tegen iedereen maar ontkennen; neen er was helemaal niks. Zou ook nooit kunnen, want gij zijt als familie voor mij.

En toen had ge mij vast, en ik wist niet wat ik daar van moest denken.
Maar ik vond dat wel fijn, en ge mocht daar blijven zitten.
Ge hebt toen een plaatske veroverd dat nog leeg was. Waar nog restjes zaten die er dringend uit moesten, iets waar gij in geslaagd bent.

En nu zijt ge daar. Als ik ga slapen en als ik opsta.
Tijdens de les, in de auto, tijdens het studeren en tijdens het sporten.
En ge zweeft daar…
En ik vind dat niet erg. Helemaal niet.

Meer zelfs: ge bent er nog te weinig.
Maar ge zit daar goed, in de plaatske, en ge moogt daar nog efkes blijven.
Er is zelfs nog wat plaats over, ik heb die gereserveerd voor u.

Maar hou het nog stil, dat plaatske is voor u en u alleen, maar wil ik nog met niemand delen.
Want hier en daar zitten er nog scheurtjes in, die alleen maar kunnen genezen door u.
En tijd…