Ingedeeld onder: Kribbels
But be prepared,
I’ll be back & I’ll win!
Al 2 weken kijk ik uit naar de moment waarop mijn herexamen achter de rug zou zijn. Want er was nog vanalles dat ik moest doen, en liefst zo snel mogelijk.
Normaal had ik vanmiddag pas examen, na heel wat getelefoneer moest ik het examen gisterenmiddag al afleggen.
(Historie van de prof die niet wist dat ik ook examen moest doen, dan moest ik volgende week pas komen, toen plots een dag vroeger – lang en saai verhaal)
Nu heb ik dus zelfs nog een dag extra vrij, voor ik aan mijn vakantiejobmarathon begin! Want maandag begin ik te werken, en vanaf dan heb ik geen enkele weekenddag vrij voor ik weer naar Brussel trek.
Ik moest en zou dit weekend dus nuttig gebruiken en al een hoop dingen doen, om achteraf minder te moeten inhalen.
En vandaag heb ik niks gepland,
en morgen ook niet,
en de overmorgen ook niet.
Want ik kan met de beste wil ter wereld niet meer bedenken wat ik nu eigenlijk zo dringend moest doen.
Ik kan het niet.
En elke keer als ik denk dat ik het wél kan, loop ik met mijn gezicht tegen de muur.
Pijn dat dat doet. Want ik wil dat helemaal niet.
Ik wil het wél kunnen.
In plaats van steeds nét niet, eens een keer nét wel.
En geen klein beetje wel, maar heel hard wel. Zo hard, dat als het weer nét niet wordt, ik te pletter loop tegen die muur en weer helemaal moet recupereren. Want zelfs dàt heb ik er voor over.
Maar ik kan het niet. Nét niet.
Ingedeeld onder: Hersenspinsels
Als de één altijd tegen de ander mag zagen,
maar die ander nooit mag terugzagen,
is dat rationeel gezien dan wel de moeite om te onderhouden?
