Ingedeeld onder: De roze bril
’s morgends vroeg in het zonnetje met een tas koffie rustig wakker worden en tussendoor eens bedenken dat je toch wel een fantastisch nieuw lief hebt opgeschaard.
Wandelingetjes maken en mensen ondertussen gelukkig maken door hen te helpen en ondertussen beseffen dat je een fantastisch lief hebt opgeschaard.
Mensen die fluitend rondlopen en heel hun levensverhaal tegen je doen, daarna weer fluitend buitenlopen en nog een bedenken dat je ook redenen genoeg hebt om fluitend rond te lopen want dat je een fantastisch lief hebt opgeschaard.
’s avonds in het zonnetje naar huis fietsen door het bos en je geweldig voelen omdat je weet dat er thuis een fantastisch lief op je wacht en je een hele dag betaald hebt gekregen om aan je fantastisch lief te denken.
Thuiskomen en dat fantastisch lief in de armen vallen om dan een hele avond niet meer los te laten.
En ’s nachts in je bed kruipen met de gedachte dat je blij mag zijn dat je zo’n fantastisch lief hebt opgeschaard.
Zo zagen mijn 2 afgelopen weken er uit en zal het komend weekend er ook uit zien.
Om dan maandag te vertrekken op die zending naar Estland waarvan de Vlaamse overheid verwacht dat ik Vlaanderen ga vertegenwoordigen en mijn fantastisch lief een week te missen.
Ik stapte op mijn fiets met het gevoel dat ik dronken was. Ze liep richting huis en reed langzaam weg.
Halverwege het grasveld draaide ze zich nog eens om en zwaaide. Ik zwaaide hardnekkig terug, tot ze uit het gezicht verdween. Ik begon te fietsen als een gek, van puur geluk. Ik had zin om vreselijk hard te roepen, maar ik deed het maar niet. In de Renaldreef kon dat niet. Ik lachte in mezelf, reed de dreef uit, zingend.
Ik was altijd onder de indruk van dit stuk uit het boek van Bart Moeyaert.
Ik vond het altijd een passage die zo levensecht beschreven werd – zoals heel het boek eigenlijk – dat ik me het bijna zelf zag doen.
Maar vandaag zat ik op mijn fiets en reed ik door het bos.
En het enige wat ik kon doen, was het uitschreeuwen en loeihard zingen.
En mij blij voelen…
Ingedeeld onder: Hors-catégorie
De vakantie loopt stilletjes aan op zijn einde en dat betekend op dit moment dat het nogal een drukke periode is.
5 dagen op 7 zit ik kassierster te spelen als vakantiewerk, geen enkel weekend vrij de volgende 3 weken dus. Ondertussen een sociaal leven onderhouden wordt nogal zwaar, maar tot hiertoe is het nog goed gelukt.
En ik zou 101 dingen kunnen vertellen die ik de afgelopen dagen heb uitgestoken, maar dat doe ik nìet.
Ik ben moe en moet mij gaan focussen op dat sociale leven, voor ik naar Estland vertrek.
En over die 2 dingen – mijn sociaal leven en Estland – komt er later nog wel meer.
