Linji’s Brainfarts

Nu ik mij heb voorgenomen om terug wat meer te posten, moet ik dat natuurlijk wel waarmaken.

Het probleem is dat mijn leven ook zo weinig boeiend is de laatste tijd.

Ik zou kunnen vertellen over mijn thesis, die voorlopig nog nergens staat en waarvoor ik dringend moet gaan interviewen (ze staan volgende week op het programma). Die thesis die ik toch 15 mei ga afgeven, wat mij gaat lukken, maar waar ik nog veel tijd in ga moeten steken.

Of over mijn duizend-en-één andere taken, die mijn thesis opzij duwen, maar er wel voor zorgen dat ik geen examens heb op het einde van het jaar.

Of het feit dat ik beslist had om dit jaar nìet naar Werchter te gaan omdat het teveel geld kostte en ik de meeste groepen al gezien had, tot NIN, Mogwai en nog een hele hoop op de affiche werden gezet wat nu voor enorme dilemma’s zorgt.

Of over het feit dat ik niet naar Werchter mag gaan van mezelf omdat ik geld moet sparen om een verre reis te maken.

Omdat ik met mijn aller-geweldigste-lief vér weg wil. Amerika ofzo. En dat ze ons in het reisbureau bijna uitlachtte met ons budget, waardoor ik er van overtuigd ben dat ons dat wél gaat lukken.

Of dat ik op zoek ben naar een job. Denk ik toch.

Want ik weet ook nog niet of ik nu eerst die lerarenopleiding zou gaan afmaken.

Maar dan kan ik niet op reis omdat ik moet lesgeven…

Eigenlijk zou ik gewoon kunnen zeggen dat mijn hoofd vol dilemma’s zit voor de moment. En dat zou dan allesomvattend zijn.

Dus eigenlijk: Op deze moment zit mijn leven vol dilemma’s.

Voila, nu heb ik het gezegd! :-)

Soms zijn er momenten dat het minder gaat.
Vroeger had ik dat wel vaker, maar nu was het al weer even geleden.

Tot die examens daar weer komen opdagen.
3 weken opsluiting kan geen enkel mens goed doen. Zelfs niet als je niet vollenbak blokt zoals in mijn geval.
En met de lastige momenten van de laatste dagen, heb ik nood aan een boksbal.
Dan zou ik mij daar op kunnen afreageren in plaats van op de mensen rondom mij.

Ik vind dat een straks plan.
Voor mijn verjaardag: een boksbal.

Ik doe daar niet aan mee… of dat zeg ik toch altijd.
Zo die feestdagen enzo, ik vind dat allemaal heel tof, maar voor mij mag dat allemaal wat gespreider zijn.
Zo had ik met kerstdag maar liefst 3(!) familiefeesten, inclusief 3(!) kerstdiners…

Maar bon, ondertussen in 2008 voorbij en automatisch begin je dan eens te denken aan het afgelopen jaar. En terwijl ik aan mijn bureau zat en eigenlijk moest blokken, maakte ik dus ook eens de balans op.

Het voorbije jaar is er veel gebeurd. Zowel leuke als minder leuke dingen.
2008 was voor mij een jaar waarin ik veel mensen ben verloren. Ik denk zelfs dat ik nooit eerder zoveel mensen op zo’n korte tijd heb zien verdwijnen.
En pijn dat dat doet. Van het ene op het andere moment, gewoon wég. Niet. Tof.

Daartegenover staat dat ik daardoor ook veel nieuwe mensen heb leren kennen, of anderen beter heb leren kennen. Op zo’n momenten komen mensen blijkbaar dichter bij elkaar.
En toch moet ik dan denken; waren jullie hier nu ook maar geweest, dan had ik dat met jullie kunnen delen.

Mijn geluk en verdriet, mijn vreugde over de toekomst, maar ook mijn twijfels.

2008 zal memorabel zijn, dat is zeker.
2009 zal beter zijn, dat hou ik mezelf voor.
Géén goede voornemens -behalve dan dat ik mijn rijbewijs moet gaan halen, dat heeft het vriendje beslist- geen plannen. We zien wel wat de toekomst brengt, ik ben ook benieuwd…

De beste ingevingen komen ’s nachts.
Of toch: ’s avonds laat.
Als ik in mijn bed lig.

En dan begin ik na te denken en dan krijgen al die geweldige plannen vorm.
Alles lijkt dat veel eenvoudiger en logisch.

Er is maar 1 nadeel:
Ik stel het uitvoeren uit tot ’s ochtends,
en als ik opsta zijn al mijn fantastische projecten uit mijn hoofd verdwenen.