Ik gìng terug schrijven, al 2 weken.
En nu verplicht ik mezelf om terug te schrijven, eindelijk.
Maar ik weet niet waar ik moet beginnen;
Dat ik vorig weekend op weekend naar de Ardennen ben geweest, en dat ik me enorm heb geamuseerd.
Dat ik vorig weekend ben gaan mountainbiken, en ik dat totààl niet tof vond.
Dat ik grandioos onderuit gegaan ben tijdens het mountainbiken, en een enorme blauwe plek heb gekregen als cadeau’tje voor mijn harde werk? Ze is ondertussen de naam “blauwe” plek al niet meer waardig, maar toch…
Dat ik steeds meer thuis zit, en steeds minder op kot. Omdat ik nog steeds geen internet heb in Brussel en nog steeds een geweldig lief heb zitten, vlakbij mijn ‘thuis’.
Dat mijn thesis redelijk goed vordert, ondanks het gebrek aan internet. Wat dan weer opgelost wordt door in de bib van de VUB te gaan zitten.
Dat ik heb gemerkt dat ik veel productiever ben in de bib, dan op mijn kot. Zélfs als daar internet is.
Wat mij naadloos brengt bij hetvolgende: in een bib kan je toch geen blogposts zitten schrijven? Ik heb steeds het idee dat er iemand op mij gaat afkomen om te vragen “Is dat wel studiewerk?”. Zo hard niet het geval, maar toch.
En dat ik, ohja, al kerstcadeautjes aan het kopen ben. Kwestie van de stormloop voor te zijn…
Laat de sint- en kerst- en examendrukte maar komen, ik ben volledig voorbereid!
Dankzij het in-de-bib-zitten en het niet-schrijven-van-blogposts.
Ingedeeld onder: Hors-catégorie
De vakantie loopt stilletjes aan op zijn einde en dat betekend op dit moment dat het nogal een drukke periode is.
5 dagen op 7 zit ik kassierster te spelen als vakantiewerk, geen enkel weekend vrij de volgende 3 weken dus. Ondertussen een sociaal leven onderhouden wordt nogal zwaar, maar tot hiertoe is het nog goed gelukt.
En ik zou 101 dingen kunnen vertellen die ik de afgelopen dagen heb uitgestoken, maar dat doe ik nìet.
Ik ben moe en moet mij gaan focussen op dat sociale leven, voor ik naar Estland vertrek.
En over die 2 dingen – mijn sociaal leven en Estland – komt er later nog wel meer.
Al 2 weken kijk ik uit naar de moment waarop mijn herexamen achter de rug zou zijn. Want er was nog vanalles dat ik moest doen, en liefst zo snel mogelijk.
Normaal had ik vanmiddag pas examen, na heel wat getelefoneer moest ik het examen gisterenmiddag al afleggen.
(Historie van de prof die niet wist dat ik ook examen moest doen, dan moest ik volgende week pas komen, toen plots een dag vroeger – lang en saai verhaal)
Nu heb ik dus zelfs nog een dag extra vrij, voor ik aan mijn vakantiejobmarathon begin! Want maandag begin ik te werken, en vanaf dan heb ik geen enkele weekenddag vrij voor ik weer naar Brussel trek.
Ik moest en zou dit weekend dus nuttig gebruiken en al een hoop dingen doen, om achteraf minder te moeten inhalen.
En vandaag heb ik niks gepland,
en morgen ook niet,
en de overmorgen ook niet.
Want ik kan met de beste wil ter wereld niet meer bedenken wat ik nu eigenlijk zo dringend moest doen.
Ingedeeld onder: Hors-catégorie
Er hing iets vreemds in de lucht gisteren.
Alsof iedereen 3 weken opgesloten had gezeten en voor de eerste keer weer buitenkwam.
Vastbesloten om zich te amuseren en daar de nodige hoeveelheid alcohol bij te consumeren.
‘t Was plezant.
Tot er een glas op mijn voet kapot viel en niemand meer stil kon blijven staan. Mensen die waggelen en 10cm voor u komen staan, zijn niet tof…
